Historia „Pawi”

Mateusz Deluga | 21.08.2017 12:00 | komentarzy: 0 | kategoria: Analiza |

Mamy dziś zaszczyt zaprosić Was do zapoznania się z historią oraz osiągnięciami klubu, który zdołał namieszać w europejskiej piłce. Przed Wami historia Leeds United AFC.

Dumne „Pawie” powstają z popiołów

Narodziny futbolowego szaleństwa w Leeds datuje się na 9 marca 1904 roku, wtedy został założony klub piłkarski Leeds City. Na początku istnienia klubu wybuchł skandal. Wypłacano wynagrodzenia dla piłkarzy, co wówczas było nielegalne. Wokół klubu zaczęły narastać problemy, w końcu zdecydowano się na zlicytowanie drużyny. Za kwotę tysiąca funtów zespół kupił Salem Hall. Klub zmienił nazwę na Leeds United i z czystą kartą rozpoczął zmagania na Angielskich boiskach.

Piłkarze Leeds United AFC swoje spotkania rozgrywali na poziomie tamtejszej trzeciej ligi. Ówczesny prezes „The Whites” – Hilton Crowther, który w tym okresie pełnił tę samą rolę w Huddersfield Town FC, robił wszystko, by Leeds pięło się w górę piłkarskiej hierarchii. W osiągnięciu sukcesów, „Pawiom” miał pomóc Arthur Fairclough, który był cenionym menadżerem w Anglii. Fairclough zastąpił na tym stanowisku Dicka Raya. Rayowi powierzono inne obowiązki – asystenta pierwszego trenera.

W kolejnych sezonach Leeds United AFC przeszło przez kolejne szczeble rozgrywek. Kibice swego czasu domagali się zdobycia mistrzostwa Anglii od „Pawi”, jednak zespół nie zagościł na dłużej w najwyższej klasie rozgrywkowej. Drużyna spadła z ligi, a zespół ponownie powierzono Rayowi. W pierwszym sezonie po objęciu sterów przez nowego-starego szkoleniowca, zespół awansował do First Division i zajął w niej drugie miejsce. „Pawie” w tych rozgrywkach ustąpiły tylko Manchesterowi City.

Nastały czasy II Wojny Światowej, Leeds, tak jak większość angielskich drużyn miało problemy ze skompletowaniem drużyny oraz organizacją rozgrywek. Trener Dick Ray opuścił Leeds United AFC, po tym jak dostał ofertę z Bradford City. Jego miejsce zajął Bill Hempson, który w przeszłości grał na Elland Road. Na czas wojny, zespoły podzieliły się na grupy regionalne, gdzie między sobą rozgrywały mecze o lokalne trofea. Po wojnie wszystko zaczęło wracać do normy. „Pawie” prowadzone przez Billa Hempsona zaprezentowały się jednak fatalnie, w rezultacie menadżer zrezygnował z funkcji trenera.

Następcą Hempsona został Willis Edwards, który nie poradził sobie jednak z prowadzeniem „The Whites”. Na jego miejsce zatrudniono Raicha Cartera, który pomimo braku doświadczenia trenerskiego, zdołał z drużyną powrócić do angielskiej ekstraklasy. Niestety, w późniejszym okresie zespół ponownie przeżywał problemy. W groźnym pożarze, spłonęła jedna z trybun Elland Road. Klub musiał sprzedać najlepszego wówczas zawodnika Leeds, Jacka Harlesa do włoskiego Juventusu. Pieniądze z transferu zostały przekazane na remont stadionu. Wielu zawodników zdecydowało się zakończyć karierę z powodów zdrowotnych. Kłopoty kadrowe były przyczynkiem ponownego spadku do drugiej ligi.

Wszystko wróciło do normy w latach dziewięćdziesiątych, kiedy „The White” ponownie awansowali do Premier League. W sezonie 1999/2000 Leeds United AFC zostało trzecią drużyną ligi. „Pawie” w tabeli ustąpiły jedynie Arsenalow oraz Manchesterowi United. Zaczęto mówić o nich na całym piłkarskim świecie.

Droga do Europy

W sezonie 1972/1973 w drugiej rundzie rozgrywek o Puchar Zdobywców Pucharów, Leeds United AFC zmierzyło się w dwumeczu z FC Carl Zeiss Jena. W pierwszym spotkaniu na Elland Road padł bezbramkowym remis, natomiast w meczu rewanżowym „Pawie”  wygrały 2:0. W ćwierćfinale piłkarze angielskiego zespołu zmierzyli się z Rapidem Bukareszt. Pierwszy mecz przebiegł pod dyktando Leeds, które zwyciężyło 5:0. W rewanżu „The Whites” wygrali 3:1. Półfinał skojarzył ze sobą Leeds United AFC oraz Hajduka Split. W pierwszym meczu kluczową bramkę dla „Pawi” zdobył Clarke i dzięki temu Anglicy wygrali 1:0. W drugim spotkaniu padł bezbramkowy remis. W finale zespół z Elland Road musiał uznać wyższość Milanu. Włosi triumfowali w dwumeczu. Oba spotkania zakończyły się wynikiem 1:0. Katem Leeds United AFC okazał się Luciano Chiarugi, który zdobył obydwie bramki.

Dwa sezony później „Pawie” wystartowały w Pucharze Europy Mistrzów Klubowych. Pierwszym rywalem okazał się FC Zürich. W dwumeczu angielski klub wygrał 5:3 (4:1 w Anglii); (1:2 w Szwajcarii). Kolejnym przeciwnikiem Leeds United AFC był węgierski Újpest FC. Także i tym razem górą był trzeci zespół poprzedniego sezonu Premier League, który w dwumeczu wygrał 5:1 (2:1 na Węgrzech); (3:0 w Anglii). 1/4 finału – pojedynek z RSC Anderlechtem i zwycięstwo 4:0 (3:0 w Anglii); (0:1 w Belgii). W półfinale na Anglików czekała słynna FC Barcelona. „Pawie” nie przestraszyły się „Dumy Katalonii”,  z którą zwyciężyli 3:1 (2:1 w Anglii); (1:1 w Hiszpanii). W finale rozgrywek „The Whites” ulegli 0:2 Bayernowi Monachium. Ostatecznie piłkarze Leeds United AFC nie zdobyli pucharu, jednak swoją postawą w europejskich pucharach udowodnili, że z „Pawiami” należy się liczyć.

Poważną przygodę Leeds United AFC z elitarną Ligą Mistrzów datuje się na sezon 1992/1993. W pierwszej rundzie kwalifikacyjnej „Pawie” podejmowały VFB Stuttgart. Dwumecz między drużynami nie przyniósł rozstrzygnięcia, bowiem w pierwszym spotkaniu Leeds zwyciężyło 3:0. Natomiast w meczu rewanżowym to VFB Stuttgart wygrał 3:0 i do wyłonienia zwycięzcy, potrzebne było trzecie rozstrzygające spotkanie, który rozegrano na neutralnym terenie, w Barcelonie. W dodatkowym spotkaniu lepsi okazali się piłkarze z angielskiej Premier League, którzy wygrali 2:1 po bramkach Strachana oraz Shutta i awansowali do drugiej rundy kwalifikacyjnej. Niestety, w kolejnym starciu „The Whites” odpadli z Rangers FC.

W sezonie 1999/2000 ekipa Leeds United AFC zdołała namieszać w Pucharze UEFA.

1 runda kwalifikacyjna

FK Partizan Belgrad 1:3 Leeds United AFC

Leeds United AFC 1:0 FK Partizan Belgrad

2 runda kwalifikacyjna

Leeds United AFC 4:1 Lokomitiw Moskwa

Lokomitiw Moskwa 0:3 Leeds United AFC

3 runda kwalifikacyjna

Spartak Moskwa 2:1 Leeds United AFC

Leeds United AFC 1:0 Spartak Moskwa

1/8 finału

AS Roma 0:0 Leeds United AFC

Leeds United AFC 1:0 AS Roma

1/4 finału

Leeds United AFC 3:0 SK Slavia Praga

SK Slavia Praga 2:0 Leeds United AFC

Półfinał

Galatasaray SK 2:0 Leeds United AFC

Leeds United AFC 2:2 Galatasaray SK

 

Kolejne podejście do Ligi Mistrzów okazało się dla Leeds United AFC wyjątkowo udane. W sezonie 2000/2001 na etapie trzeciej rundy eliminacyjnej Anglicy mierzyli się z czwartą drużyną Bundesligi – TSV 1860 Monachium. W pierwszym spotkaniu nie brakowało bramek oraz emocji. Wystarczy wspomnieć, że w czasie meczu padły trzy bramki, a także zostały pokazane trzy czerwone kartki, które ujrzeli Dacourt (74. minuta) i Bakke (83. minuta) – po stronie „Pawi”, a także Zelić (41. minuta) z TSV 1860 Monachium. Mecz zakończył się wynikiem 2:1 dla Leeds. W rewanżu po bramce Smitha, „The Whites” awansowali do fazy grupowej Ligi Mistrzów.

Anglicy najpierw grali w grupie H z Barceloną, Besiktasem oraz Milanem. Leeds United AFC zajęło drugie miejsce w grupie z bilansem: 2 zwycięstw, 3 remisów i porażki.

Następnie piłkarze tej drużyny rywalizowali w grupie D z Real Madryt, RSC Anderlechtem i SS Lazio. Także tym razem uplasowali się oni na drugiej pozycji w grupie.

W ćwierćfinale rozgrywek „Pawie” trafiły na rewelację Ligi Mistrzów - RC Deportivo La Coruña. W pierwszym meczu na Elland Road gospodarze wygrali 3:0. W meczu rewanżowym, przedstawiciel angielskiej Premier League dał sobie strzelić dwie bramki, ale ostatecznie to Leeds awansowało do półfinału rozgrywek, gdzie czekała na nich Valencia CF.

W pierwszym starciu padł bezbramkowy remis. Natomiast w drugim spotkaniu Hiszpanie zdobyli 3 bramki dające awans „Nietoperzom”. Valencia CF w finale zmierzyła się z Bayernem Monachium, z którym przegrała po serii rzutów karnych (4:5). Leeds United AFC odpadło w półfinale rozgrywek, ale zawodnicy nie przynieśli wstydu swoim kibiców.

Legendy Leeds United AFC

Alan Smith – niepokorny

Smith był typem zawodnika, który doskonale radził sobie na pozycji pomocnika, jak i napastnika. Do Leeds United AFC trafił w wieku osiemnastu lat. W zespole „Pawi” dał się poznać jako piłkarz nieustępliwy, który nie bał się twardych starć z przeciwnikami. Na Elland Road spędził sześć lat. W barwach Leeds zagrał w 207 spotkaniach, w których zdobył 52 bramki. Po spadku Leeds United AFC z najwyższej klasy rozgrywkowej przeniósł się do Manchesteru United. Suma odstępnego za Anglika wyniosła 7 milionów funtów.


Harry Kewell – skuteczny do bólu

Australijczyk w Leeds United AFC zadebiutował w wieku siedemnastu lat, grając   przeciwko Stoke City FC w Pucharze Anglii. Dobra postawa nastolatka zaowocowała wywalczeniem miejsca w pierwszej jedenastce „Pawi”. Dzięki znakomitej grze Kewella, Leeds w sezonie 1999/2000 zajęło trzecie miejsce w Premier League. Grając przez osiem lat na wyspach, Australijczyk, uzyskał angielskie obywatelstwo. Łącznie w barwach Leeds United AFC rozegrał 218 spotkań i zanotował 53 trafienia.


Mark Viduka – snajper z Antypodów

„Pawie” pozyskały napastnika Celtiku FC. Anglicy zapłacili za niego 6 milionów funtów. Mark Viduka postanowił spróbować swoich sił w innym klubie, po tym jak popadł w konflikt z kibicami oraz zarządem szkockiego klubu. Ówczesny menadżer Leeds, David O’Leary, postanowił ściągnąć napastnika, który w późniejszym okresie tworzył zgrany duet ze swoim rodakiem - Harrym Kewellem. Napastnik w zespole „The Wihites” rozegrał łącznie 156 spotkań i 58 razy wpisał się na listę strzelców.


Lee Bower – utalentowany

Bower uchodził za wielki talent na Wyspach. O jego podpis starało się wiele klubów Premier League. Lee wybrał Leeds United AFC, które wykupiło go z Charlton Athletic FC za kwotę 2,8 milionów funtów. Pomocnik wygryzł ze składu Davida Hopkina, który nie potrafił odnaleźć się w zespole „Pawi”. W udanym dla Leeds sezonie 1999/2000, został okrzykniętym najlepszy graczem młodego pokolenia w Anglii. Pomocnik grał w Leeds przez 6 lat, w tym czasie wystąpił w 241 meczach „The Whites”, w których zdobył 50 bramek. W 2003 roku opuścił Leeds i przeniósł się do West Hamu, któremu kibicował od dziecka.


Gary Kelly – od napastnika do defensora

Kelly jako junior grywał jako napastnik. Z przyjściem do Leeds United, przekwalifikowano go na prawego obrońcę. W „The Whites” spędził całą seniorską karierę. Był z klubem kiedy, osiągał największe sukcesy oraz wtedy, kiedy przychodziło widmo porażki i spadku z Premiership. Kelly ma na swoim koncie 493 występy w barwach Leeds, dwie bramki oraz jedną czerwoną kartkę. Dla kibiców stał się prawdziwą legendą.


Rio Ferdinand – kapitan

To prawdziwy weteran angielskich boisk, który nie stronił od kontaktowej i twardej gry. Wychowanek West Hamu w 2000 roku został wykupiony przez „Pawie” za kwotę 18 milionów funtów. Na Elland Road występował przez dwa lata, w których razem z drużyną awansował do półfinału Ligi Mistrzów. Swoimi dobrymi występami wywalczył kapitańską opaskę. W sezonie 2002/2003 po Ferdinanda zgłosił się Manchester United, który zapłacił za Anglika rekordową sumę 30 milionów funtów. W barwach Leeds United AFC rozegrał 54 spotkania, dwukrotnie trafiając do bramki rywali.

Czytaj więcej o: Liga Mistrzów, Analizy, Rio Ferdinand, Liga Europy, Leeds United, Mark Viduka, Harry Kewell , Gary Kelly, Lee Bower, Alan Smith

Podziel się tym artykułem ze znajomymi

Skomentuj przez Facebooka

Treści o podobnej tematyce:

Komentarze (0)

Komentarze są domyślnie ukryte dla niezalogowanych

Pokaż komentarze